Mijn laatste dag in Nederland

Vandaag was mijn laatste dag in Nederland. Ik ging naar school om mijn normaal rooster te volgenen.  Het was de hele dag een mixte gevoel tussen blij en verdretig. Natuurlijk ben ik blij wanneer ik met mijn vrienden bent, maar ik moest ook doei tegen mijn vrienden zeggen. Na school ging ik met een paar close vrienden om ijsjes te halen. En daarna naar en film met mijn hele gastgezin. Het was echt een perfecte dag. De paradox: de beter de dag wordt, de verdrietiger word ik.

Het voelde niet waar dat het mijn laatste dag was. Ik vind het heel raar dat morgen ik zal terug in de Verenigde Staten zijn. Het is het einde van een fantastische jaar.

Ik heb ook gezien dat ik heb niet zo veel in mijn blog over taal gezegd. Het ging best wel goed met de  taal, en ik zal het heel erg missen. Ik vind het het zo leuk of tweetalig te zijn. Ik weet het wel dat ik zal in een paar jaar de taal kwijt zijn. Ik vind dat wel jammer, maar ik vind ook dat er is niet zo veel te doen over het (bijna niemand spreekt Nederlands, en bijna elke Nederlander spreekt ook Engels). Nu spreekt ik alleen Engels met mijn gezin in de VS en de andere uitwissiling studenten (want ik ben de enige van de 6 in Lelystad die heeft de taal echt goed geleerd-sommige van de andere studenten hebben het goed geleerd, alleen niet goed genoeg dat zij willen het spreken). Ik spreek alleen Nederlands met mijn Nederlandse vrienden, leraren, gastgezinnen, en de andere mensen die ik tegenkom. Nederlandse mensen vinden het heel knap als jij Nederlands kan spreken. Nederland is een kleine land, dus moeten Nederlandse mensen altijd in een tweede taal spreken. Met mij zij kunnen in zijn moedertaal blijven, en dat was een beetje anders. Natuurlijk ben ik niet perfect in de taal. Als een Nederlander zou dit lezen zij zou het ook zien. Maar ik ben op trots met mijzelf, en hoop dat ik kan de taal een beetje vasthouden.